SORUŞTURMA- ÖMER ŞİŞMAN
Son 25 yılın tarihini düşündüğümüzde (2000-2026) milenyum başında ABD’nin Irak’ı işgali, internetin dünyada yaygın olarak kullanılmaya başlanması ve sosyal medyaya doğru evrilen elektronik devrimler, yapay zekada yaşanan hızlı ilerleme, insanlığın uzayda yaptığı keşiflerin muazzam derecede ilerlemesi, Korona virüs salgını gibi gelişmeleri görüyoruz.
Şiirin tarihine baktığımızda edebiyat ile birlikte bu gelişmelerden etkilendiği kuşkusuz. Bu soruşturmamızda sizlere sormak istediğimiz, bu gelişmelerin sonucunda yaşanan farklılaşmaların şairleri ve şiiri ne tür bir değişime sürüklediği olacak.
Şiir, bu değişimlere karşı -geçtiğimiz 25 yılda- ne tür bir pozisyon aldı? Bu etkileşimden sağ çıkabildi mi? Dünyaya cevap verme gibi bir pozisyonu varsa ya da bu değişimlerle hiç ilgilenmiyorsa, aldığı pozisyonlar açısından kendisini ilerletti mi?
Dijital dünyaya doğru ilerleyen şiir yayıncılığı, buraya bile isteye mi geldi? Yoksa bu bir “sürüklenme” şeklinde mi oldu?
*****
ÖMER ŞİŞMAN
Şiir çok uluslu bir şirketler topluluğu değil. Bazen zımnen böyle bir varsayıma düşülüyor sanki: Biraz uyuyakalsa güncelin trenini kaçıracak da başka markaların gerisinde kalacak…
Hayatımız zaten bir “geç kaldık” farsı. Bu endişeyle yoğrulmamış çok az insan tanıdım.
Bazı şairler halen 19. yüzyılda yaşıyor, bazıları bugünün kazanında haşlanıyor. Girdiğin yere nasıl, kim olarak girdiğin, nasıl, kim olarak çıktığın önemli. Yanlış sayılan yoldan da eli dolu çıkandır şair. 19. yüzyıldan girersin, bir yerden bu çağa çıkarsın. Bu çağa giriyorum diye 19. yüzyıla girmek esas kötü olan.
İçimden her görüşe itiraz etmek geliyor. Dürtüsel olarak.
Daha iyisini bildiğimden değil. Bu çabuk çorbada bir bit yeniği var içtepisiyle.
İlerleme, değişim, yenilik… yüklü laflar. Bazen yerinden hiç kımıldamamak, çağı en iyi anlamaktır. Bazen tersi. Aşağı yukarı herkesin kafayı yediği bir dönemde kaskatı kalabilmek de bir cevaptır.
