KONSTANTİNAPOLİS
Kariye
Edirnekapı
4. yüzyıldan bir bizans kilisesi
Theodosius surları dışında
toz ve yıkık temeller
Dedem her zaman on birde
Meryem Ana Kilisesi’ne giderdi
komünyona katılır mıydı? Yoksa sadece ayin dinlemeye mi?
vitraylardan süzülen ışık fresklere düşüyor:
İsa
ekmekleri çoğaltıyor
balıklar var
boş sepetler
yanımdaki biri “Tanrı” diyor
nartekste sadece yankı
kayıtsızlığın altındayız
Pantokrator İsa’nın.
Zaman camları aşındırmış
Küçük mozaikler
Vaftizci’nin orada.
harçlar ve tabakalar görülüyor
duvar altın gibi masmaviydi
şimdi katran.
on beş yüzyıl boyunca
havarilerin ve azizlerin arkasına gizlenmiş
Pareklezyon’un efendisi, hakimi.
Alçıdan ve kireçten koyu renkli Yunanca işaretler:
bana gelin, yükü ağır olanlar
diyor yazıtlar
neredeyse görünmez, belirsiz çatlaklar
kubbeler dökülüyor
felçlinin iyileşmesinin önünde
tuğlalar, taş
son dizeleri düşünüyorum:
babam cevaplıyor –"bu sadece dekor;
heykeltıraş sensin" – göğsümü işaret ederek.
konstantinapolis
gemiler akdeniz’den geliyor
ve bekliyorlar fenerlerin işaretlerini
İstanbul, eski bir caminin taşlarına yağmur yağıyor
Ezan sesi bana yabancı gelen bir dilin ışığı.
Yüzünü yeniden hatırlamaya çalışıyorum
Yapamasam da sessizliğimiz bizim.
Bir petrol tankeri Boğaz’ın sularında ilerliyor
Soğuk rüzgârlar arasında
Daima yenilen bir adamın uyuşukluğu gibi
Elma çayım bitti dedin
Ve sadece hava.
Şimdi suda bir iz ve grilik
Bir gemi geçiyor Boğaz’ı Karadeniz’e doğru.
Boğaziçi’nde bir balıkçı
kurulmuş dört olta
oturmuş radyo açmış
gelip geçenleri izliyor
çiseleyen yağmur, soğuk.
Evren.
oltalardan biri titriyor
her şeyi birleştiren ve ayıran güç
ağız dolusu boğulma
yavaşça
adam balığı sallıyor yukarıya
martılara
pulları parlak
küçük gözleriyle izliyorlar denizi
bir teselli niyetine
ama en tepeye çıkmadan
gagasıyla kapıyor balığı
bir anda mideye.
birisi, gizliden Tanrı’yı düşünüyordu
insanların zalim balıkçısını.
*
sis
Haliç’ten yükselirken
iniyoruz Piyer Loti’den
bir müslüman mezarlığının zirvesinden.
açelyalar yaseminler
dökülmüş erguvanların yaprakları.
Kara kedi ayaklarımın dibinde
Silkeleniyor
Ölüm
bir cesedin çürümüş yüzü
hayattayken adı
dedem Rafael, orada yatıyor
buhar – görebiliyorum – göz çukurlarından geçiyor
dudaklarını mı oynattı? Başka kediler geliyor
belki bir zamanlar
Servet Hasan Osmanlılar
bazı korsanlar
Galatasaray kutlamalarında
düşen bir çocuk
Arkadaşım kahvesini içiyor
daha sonra kanser tarafından
iç organlarının söküleceğini bilmeden.
mezar taşlarında portakal çiçekleri
bahçıvanın paslı orağını tadacak
kaldırım taşları kaygan
Çimlerde saklanan miyavlamalar
Arapça harflerin işareti;
Yalnızca Allah’tır her şeye gücü yeten.
Haliç’in aşağısı gürültülü,
bir burkadan bakan göz gibi çizilmiş:
İstiklal Caddesi.
SARAYBOSNA
Rüzgâr soğuk, yakıcı
tramvayın sağır edici sesi, bekleyenleri titretiyor
Yaşlılar başlarını
camlara yaslar.
Yaşamın sıkıcılığı kazılı yüzlerinde
Camları kayıp bakışlarla buğularlar,
uzaklardaki kayıtsızlıkları.
Saraybosna'da güneş
havan topunun arasında sıkışır,
harabeler, cepheler.
Uçuşları, kuşların rotasını inciten
bir şeffaflık.
Uzakta
tepeler ve pusuda
Sniper Alley'e düşüyorlar.
Artık hiçbir şey beni şaşırtmıyor
ya da kabullenmeme neden olmuyor.
Gideceğini söylersen,
sadece gitmeyi bildiğini söylersen.
Miljacka'nın suları
aniden yaşlanarak akıyor,
Princip köprüsünün altından geçerek kararıyor.
Mükemmel bir atışla
burada bir Arşidük öldürüldü
Bizler öldük
bıkana kadar yaşamdaydık
Ortodoks bir kilisenin eşiğinde
biri mumların ışığının
tükenişini izliyor
Sönmüş mumlar kaldırılıyor
Şamdan boş kalmış
Welcome to hell (Cehenneme hoş geldiniz)
başka bir zamandan kalma grafiti.
Cehennemden geriye
sadece bu sükunet kaldı
uzun süre sonra bizi saran.
Kediler çöp torbalarını karıştırıyor
Mezar taşlarında çimenler.
Tramvay geçti
bir gürültü bırakıyor rayların ardında
havada bir titreme
belki bir anı
hiçbir şey.
Çeviren: Ümit Güçlü
